Omdlenie
Położyłam się
By zgasnąć
Nigdy więcej nie pragnąć
W twoich słowach leży siła
W twoich dłoniach śmierć się czai
W twoich oczach gaśnie płomień
Łatwiej tylko trwać
Nie znając smaku
Bo smak kusi i wyzwala
Zaczerwienione zmysły
Maleją w klatce
Gdyby tylko łzy osłodzić
Gdyby tylko strach odegnać
Gdyby tylko w mgle się zgubić
W świetle księżyca grona gniewu spijałam
W strumieniu marzeń łowiłam resztki skrzydeł
Głębokie bruzdy, wyrwane korzenie
Choć uważałeś się za boga
Nie stworzyłbyś tego na powrót
Słona woda, metaliczny zapach ostrza
Mózg się kurczy
I choćbyś na barki swe kalectwo moje przyjął
I choćbyś konał przy boku moim
I choćbyś rany me całował
Swym słodkim mlekiem mnie nie odkupisz...
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
śmierć, ból, autoagresja
Pozostałe wiersze autora:
Omdlenie (Baczyńska Paulina Ligia)
Warto zerknąć również na te rzeczy: Warto zainwestować w szampony dobrych firm , bo tylko one są w stanie przyczynić się do odbudowy zniszczonych włosów.
Od lat kupuję żel do włosów modelujący w sklepie kosmetycznym eStyl.pl. Poleciła mi sklep moja przyjaciółka. Teraz obie jesteśmy jego wiernymi klientkami.
|
