Bogusław Adamowicz urodził się w 1870r. w Mińsku. W 
młodości wiele podróżował (Kraków - gdzie związał się z Zielonym 
Balonikiem, Paryż, Włochy), w 1920r. ostatecznie opuścił Mińsk.
Ewakuowany po upadku Powstania Warszawskiego, zaginął bez wieści 
(1944r.) 
Debiutował w 1893 roku na łamach warszawskiego 
"Głosu". Był poetą, prozaikiem, malarzem miniaturzystą. Swój 
najważniejszy tom wierszy (Poezje) wydał pod koniec roku 1902 w 
Paryżu.
W początkach twórczości zainteresowany szczegółem, 
mikrozjawiskami psychicznymi i ulotnymi nastrojami. W okresie paryskim 
tworzy sarkastyczne wiersze i poematy, najcenniejszą część jego dorobku. 
Pisane z rozmachem, oparte na rozległej wizji historii, głoszą skarlenie 
współczesnego świata.
Wiersze jego, przesycone pesymizmem, pisane pod 
wpływem Stanisława Przybyszewskiego, łączyły erotykę z niesamowitością 
(Gra wyobraźni 1893, Tragedia krwi 1897, Melodie 1897, Poezje seria I 
1899, Poezje 1903). Rozrachunek ze szlachecką przeszłością podjął w 
poemacie "Veto". Wydał zbiory opowiadań "Tajemnice 
długiego i krótkiego życia" (1911, przekł. franc. P. Cazina) 
Wesoły marszałek (1922), powieści fantasy W starym dworze 
(1909, wyd. 2 pt. Wojna z duchami), Triumf żółtych (1927)

Jan Zieliński "Wybór Poezji"; 
Jerzy Poradecki "Literatura polska"

-- 
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl